صحبتی با محمد طه

عزیز دلم ستاره آسمون مامان و بابا،شب قبل از به دنیا اومدنت تاریخ 91/4/10 دل تو دل من و بابایی نبود اصلاً از شوق دیدنت تا صبح خوابمون نبرد و دقیقاً تااذان صبح بیدار بودیم خیلی لحظات خوب و شیرینی بود وقتی هم که صبح شد رفتیم دنبال مامان زهره و خاله ودایی که بریم بیمارستان منم که کلی استرس داشتم وقتی رسیدیم بیمارستان من با یه دنیا استرس و دلهره از بابایی و بقیه جدا شدم البته این استرس و نگرانی رو از توی چشمایی بابا هم می خوندم ولی فقط می خندید. دلهره هام وقتی پایان گرفت که صدای خانم دکتر رو شنیدم که گفت به به چه پسر قد بلندی داری و بعدش هم بهترین و زیباترین و دل انگیر ترین صدای زندگیمو شنیدم که صدای گریه تو بود بعد از اون لحظه تازه آروم گرفتم تا لحظه ای که روی مثل ماهتو بهم نشون دادن اون لحظه هیچ چیزی نمی تونستم بگم فقط بادمه که خداروشکر کردم  و گقتم فسقلی شبیه باباشه هههههه. و بعد هم به خواب رفتم خوابی که هیچ وقت توی این 9 ماه نصیبم نشده بود و تمام خستگی ها بی خوابی ها، محدودیت ها و سختی هایی که توی بارداریم کشیدم بابه آغوش کشیدنت از یادم رفت و به نطرم به چشم به هم زدنی گذشت، بالاخره انتظار به سر رسید و پسر گل ما چشمهای نازو قشنگشو رو به دنیا باز کرد و قدم به زندگی ما گذاشت. وقتی از خواب بیدار شدم  بابایی و بقیه با کلی خنده و شادی و خوشحالی بالای سرم دیدم خیلی تشنم بود فقط چندبار از بابا سوال کردم که دیدیش خیلی خوشگله شبیه خودته همه هم دوربین به دست همش از شما عکس می گر فتن . یک روز توی بیمارستان بودیم و شب هم مامان بزرگ پیش ما موند فردا هم که عمه جون و عزیز جون و پدر جون از آمل اومده بودن دیدن ما با دیدنت کلی خوشحال شدن عزیز دلم بعد هم که از بیمارستان مرخص شدیم رفتیم خونه مامان بزرگ و تازه شب بیداری های من و بقیه شروع شد ههههه و تا 16 روزگی شما اونجابودیم و الان دو روزی هست که اومدیم خونه پیش بابا جون.